Chinesa fea

Xa falei fai tempo da crueldade. Concretamente do cruel que eu son.
Pero agora síntome un pouco mellor por saber que non son a peor persoa do mundo. E non, non vou falar de Naty por rirse de Martina na festa de Laxe, aínda que debería.

Síntome un pouco mellor porque nestes momentos unha das persoas máis crueis do mundo é o director artístico da cerimonia de inauguración dos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 e non eu.
A este chinés, que ata hai uns días non o coñecían nin na súa casa á hora de comer, chegoulle a fama cando se lle ocorreu desvelar nunha emisora do seu país que a voz da nena que aparecía cantando o himno nacional na cerimonia de apertura pertencía a outra.
A verdade é que non dicía nada novo porque, se vémo-las imaxes, decatámonos facilmente de que neniña facía máis play back que Rosario Mohedano cando lle caeu o micrófono no programa de Ana Rosa.
A crueldade deste homiño está en dicir que tivo que escoller a esa nena porque a que realmente cantaba non era o suficientemente guapa para aparecer diante de millóns de persoas. A escusa foi que a meniña tiña a cara un pouco regordecha e os dentes desaliñados. Unha imaxe pouco recomendable para un país que quere mostrar a súa mellor cara ó mundo con este evento.

E agora vén a miña análise:

Primeiro: ¿Este home realmente viu algunha vez unha chinesa guapa?
Lucy Liu non vale. Ela é estadounidense. ¡A ver se se entera o home este de que non hai chinesas guapas! ¿Cantas veces fóchedes vós a un restaurante chinés ou ó chino da esquina comprar e saístes pensando: ¡Ui, que camareira/dependenta máis guapa! ¡Nunca!

Segundo: Suponse que cambiaron á nena porque querían dar un unha mellor imaxe do país. Tendo en conta que a inmensa maioría dos telespectadores que viron a cerimonia non son de raza oriental, esa escusa non vale, porque no resto do mundo só distinguimos entre chinés-macho e chinesa-femia. Dentro dos machos todos nos parecen iguais, e dentro das femias o mesmo. Así que a nós, os habitantes de fóra de China, as Coreas e Xapón tanto nos daba que fora unha ou outra.

Terceiro: Vale que ó señor non lle parecera guapa abondo e que a cambiara por outra máis riquiña, pero se o fas non digas en público. E se o dis en público, non o fagas na radio do país con máis poboación do mundo. Espera a que os Xogos Olímpicos se celebren en Luxemburgo ou en Malta e así son só unhas cantas persoas as que se enteran. Esta nena agora non poderá saír á rúa (e mira que en China hai rúas para dar e tomar) porque sempre a sinalarán como a que quería dar unha mala imaxe do país.

Encantaríame ve-la cara dos pais cando lle foron a casa para avisalos de que a súa nena non podería aparecer ante millóns de persoas. O motivo: ser fea.
Pero aínda máis me gustaria ver a da nena. Estou seguro que desde entón non saiu do psiquiátrico.

Swansea & Cardiff (Wales, July 08)

Mexo

Eu paso uns apuros no baño do Walkabout…
O Walkabout e o nome dunha cadea australiana de pubs que hai en Inglaterra. En Londres hai varios deles e o que hai entre Piccadilly Circus e Leicester Square é coñecido por tódolos españois, italianos e brasileiros que veñen a esta cidade porque os luns as pintas son a unha libra (creo que agora xa a 1.50). Vamos, que é o mellor sitio para falar con ingleses nativos.
Pero falemos dos baños do Walkabout. Seguro que tódolos rapaces e algunhas rapazas coñecedes ese tipo de mexadoiros metálicos, nos que tódolos nenos poñen o seu bili bili (así lle chamamos na nosa familia ó pene cando somos pequenos) en común e, veña, a mexar. Eses que se parecen ao sitio onde comen os porcos (excelente definición de Alexia).
Pois a min nese tipo de mexadoiros, e en concreto nos do Walkabout, hai tres cousas que non levo ben:
1. Ó ser un mexadoiro común, a urina de tódolos rapaces que nese momento están a mexar cae polo mesmo sitio; por un buraquiño que está nun dos extremos. Eu casualmente sempre me poño no lado oposto ó que está o buraquiño ese, así que, claro, o meu mexo amarelo pasa por diante do resto de rapaces que están mexando, únese ó deles e cae na outra punta do mexadoiro. É unha parvada, pero a min dáme vergonza que todos eles vexan a miña mexada. Aínda que eles, con todo o que levan enriba, seguro que nin conta se dan.

2. Non sei por que no mexadoiro común do Walkabout hai sempre moedas tiradas entre o mexo. E claro, a economía de un non está moi ben que digamos, así que estou sempre nun dilema entre se mete-la man ou non e así sacarme uns cartiños. Sería como cobrar por ir mexar.
Ese sería o meu soño. Porque aquí cobrar, non cobras, pero pagar te-lo que facer en todas partes. E eu sempre lle digo a Alexia que antes de pagar vinte peniques por mexar, prefiro bebe-lo meu propio mexo.

3. E por último (isto só me pasou unha vez), non me gusta este tipo de mexadoiros porque te manchas.
Un día estaba eu aí, achicando a bomba tranquilamente, mentres vía con vergonza como o meu mexo percorría todo o mexadoiro e mentres decidía se meterlle a man a esa moeda de cinco peniques que me estaba chamando desde o fondo desa cantidade de mexadas, cando noto que sobre a miña man esquerda comezan a caer pequenas pingas. Pronto me decatei de que esas pinguiñas eran do mexo do rapaz que estaba ó meu lado despois de rebotar no metal do mexadoiro. Eu intentaba que polo menos non me caeran no reloxo ( porque non se pode lavar) e rezaba para que ou el ou eu acabáramos rápido de cambiarlla auga ó canario.

Despois de pasar vergonza pola miña mexada pública, de non poder colle-las moedas e de que me mexaran na man, o negro de turno que sempre está nos baños para da-los xabóns aínda quería que lle dera propina.
Anda, veña!

Oxford (Oxfordshire, July 08)

50 x 15

Unha noite calquera estaba eu zappeando antes de ir durmir.
Parei un intre, como de costume, na canle Challenge (unha na que pasan repetecións de programas antigos polo día e teletenda pola noite). Estaban a dar unha repetición do programa 50x15, que en Inglaterra presentábao un home que facía menos pallasadas que Carlos Sobera.

A pregunta que había nese momento dicía:
¿En que cidade británica está o museo Tate Britain?
Era tan doada a pregunta que parecía estraño que o participante dubidase un só segundo.
As catro respostas eran: Glasgow, Londres, Manchester e Liverpool.
Para que comparedes, na versión española do programa a pregunta sería:
¿En qué cidade española está o museo Reina Sofía?
Barcelona, Madrid, Sevilla, Valencia.

Pois ó participante pareceulle tan difícil que pediu o comodín da chamada telefónica.
Aí foi cando pensei que debían estar repetindo o programa do día dos Santos Inocentes.
Entón, o home faille a pregunta á muller que colle o teléfono.
Pasan os segundos.
Tic, tac, tic, tac, tic, tac.
Non podía crer o que estaba vendo. ¡¡¿Onde está a Tate Britain, señores?!! ¡¡¿¿Tan difícil é a pregunta??!!
Estábase acabando o tempo e o único que puido dicir a muller foi:
I have no idea, darling. I’m so sorry!

A min escapóuseme unha gargallada de incredulidade.
¡Mi madriña que par de dous!

Quedou sen comodín da chamada telefónica.
O concursante pide o comodín do 50%.

Desaparecen Glasgow e Liverpool.
Só quedan Londres e Manchester.
Na versión española quedarían Madrid e Barcelona.

Lembramos a pregunta:
¿En que cidade británica está o museo Tate Britain?

Perecíame tan obvia a resposta que cambiei e continuei facendo zapping.
Uns segundos máis tarde, cando regreso á canle Challenge, vexo que o concursante escolleu a opción de Manchester. Ó mesmo tempo a palabra London ponse en verde e o presentador despide ó desafortunado concursante lamentándose porque perdera 1000 libras.

¿Con que cara recibiu a súa familia a ese home cando chegou a casa?
¿De que parte do Reino Unido era o home? De Londres espero que non.

Señor, a próxima vez que vaia a Londres gravar un programa que vai ser visto por millóns de persoas:
Primeiro. Lea, estudie e cultívese un pouquiño antes de ir ó concurso. Non vou eu de sobrado, pero estamos a falar de cultura moi, moi, moi xeral.
Segundo. En vez de pasa-los tres días que a canle lle deu con tódolos gastos pagados emborrachándose no pub de turno, vaia coñece-la cidade.
E terceiro. Visite a Tate Britain, que á súa idade xa vai sendo hora. A cinco minutos da estación de metro Pimlico (na Victoria Line) ou a un pequeno paseo desde Westminster. Á beira do Támesis, con conexión en barco ca Tate Modern e con entrada gratuita.

A este, cando chegou a casa, seguro que lle pasou como a un da vila de Alexia:
Resulta que o paisano foi ao 50x15. Cando lle preguntaron de onde era el dixo que de Badaxoz, en vez de Salvaleón. Claro, toda a vila cabreada por iso.
Pero cando o home quedou eliminado tras fallar na primeira pregunta ninguén recordaba o pequeno detalle de dicir que era da capital en vez da dici-lo nome da vila.
Desde entón, o pobre Pepe (ou como se chame) é coñecido como Dador.
A pregunta era:
¿Como se chama a persoa que se dedica a prestar cartos?
O home contestou dador en vez de prestamista e desde aquela quedoulle o nome.