máster XXI RNE

Despois dun ano de máster (probablemente o mellor da miña vida) comeza a vida real, a vida profesional á que me vai custar adaptarme despois de 26 anos de estudante. Deste ano académico que acaba de rematar (15 outubro de 2009- 30 setembro 2010) vou botar de menos moitas cousas:

Botarei de menos os tubos (o bar máis cutre de Madrid ó que prometín que nunca ía volver e ó que, por certo, nunca lle souben o verdadeiro nome).
Botarei de menos non ter plans ata o ultimísimo minuto.
Botarei de menos ir polas rúas de noite e escoitar: selvesa, selvesa!
Botarei de menos pasar ou moita calor ou moito frío (non hai termo medio).
Botarei de menos saír (algunhas veces) de mércores a domingo (ámbolos dous inclusive).
Botarei de menos a Casa de la Radio.
Botarei de menos á secretaria do máster, Mª Ángeles, e a descoordinación durante todo o ano.
Botarei de menos as viaxes de cada fin de semana durante o verán.
Botarei de menos pasar 12 horas ó día co mesmo grupo de persoas.
Botarei de menos ir tomar algo a casa de Carme antes de saír.
Botarei de menos que Gonzalo me humille por case todo.
Botarei de menos poder contar sempre co mexicano para calquera plan.
Botarei de menos o sorriso de Cris Ganuza.
Botarei de menos a confianza con Álex Silva.
Botarei de menos o humor de Toño.
Botarei de menos os tics de María Vanini.
Botarei de menos falar en galego en Madrid con Carolina e Cris Moreno.
Botarei de menos ós que se convertiron na miña familia en Madrid durante este último ano.

Botarei todo isto tanto de menos que xa o estou botando de menos.

Segovia (Castela e León, xullo 10)

Mafia colombiana

Era un día soleado de mediados de setembro en Madrid.
Eu estaba bronceándome na piscina antes de ir traballar. Era mediodía.
So estabamos a socorrista e máis eu.
Eu aproveitaba para le-lo xornal mentres gozaba dos raios do sol.

Un home grande, robusto, con traxe e maletín entrou no recinto do edificio.
Algún empregado dunha axencia de aluguer de pisos, pensei eu.
Poucos minutos despois, outros catro homes entraron e saudaron ó do traxe dándolle-la man. Nada estrano. Catro homes con cara de suramericanos.
Un grupo de inmigrantes buscando piso, pensei eu.

Uns quinces minutos despois escóitanse berros.
Viñan do 3ºA (eu vivía no 2ºA). Unha muller suramericana, coa súa filla no colo, berraba que uns homes querían levar á súa nena e que roubaran na súa casa. Pedía axuda chorando e berrando sen parar.
Eu non o podía crer.
Erguinme, perdido, sen saber ben que facer.
Collín o móbil, como querendo chamar á policía, pero non sabía o número. Dirixinme cara a entrada do edificio e, nese intre, catro dos homes de antes pasaron rápido diante de min. Todo encaixaba, pero eu fíxenme o parvo. Eran eles os 'ladróns' e semellaba que eu estaba nunha película. A típica escea de mafiosos nas que sabes ben o que vai pasar. Sabes que van comezar a disparar en calquer momento.
Deixeinos ir e fun cara a porta de entrada, pero dinme conta de que non collera as chaves.
Nese intre, o último dos 'ladróns' saíu do edificio e, facéndose o despistado, preguntoume que que pasaba. Eu, facéndome o parvo, respondín que non sabía e, como non tiña chaves para entrar, agocheime detrás dunha columna mentres os deixaba escapar. Vin como, nada máis saír polo portal, botaban a correr e pensei que era entón cando ían comezar a disparar (se cadra o meu pensamento estaba influenciado polas películas estadounidenses). Eu, por se acaso, mantívenme agochadiño detrás da columna durante uns segundos.

Pouco despois, con moito medo no corpo, fun cara a piscina de novo, para intentar entender algo do que pasara.

Segundo a socorrista, a muller que berraba era venezolana e o seu home (colombiano) ten unha pequena tenda no barrio. Só unha pequena tenda que lle dá moitos cartos.
Iso, ou trafican con droga, que é o que todo o barrio sabe (supón). A socorrista díxome que iso era un axuste de contas.

Pouco despois do incidente, o marido colombiano chegou coxeando. Probablemente se atopara cos 'ladróns' polo camiño e recibira unha pequena malleira de aviso.

A versión da venezolana diante da policía foi que uns descoñecidos queríanlle roubar e violala.

Fora o que fora eu levei un susto sen comelo nin bebelo, vin a miña vida en perigo e, durante varios días, deume medo saír á rúa.

Chamádeme esaxerado se queredes.