Pombas

Estou farto.
Odio as pombas deste país.
(Espero que ninguén se sinta ofendido polo que vou escribir sobre as pombas e que ningún grupo defensor se me bote enriba a partir de agora. Aviso. Porque vendo a sensibilidade de algunhas persoas, parece que non se pode dicir nada neste -nese- país).

As pombas en Londres non teñen respeto nin educación ningunha.
Vas pola rúa e elas non se apartan. Non se asustan. Están tan acostumadas ás persoas que nin se inmutan cando pasan.
E falando de inmutarse, as pombas de aquí non fan ese son tan peculiar (non sei como se chama). Eu creo que son de outra especie.

Pero o máis fuerte de todo é que non teñen respeto nin voando.
Voan tan, tan baixo que te tes que apartar se non queres chocar contra elas. ¡Teste que apartar ti! ¿Onde se viu iso? Van planeando pola cidade coma se nada. Eu xa varias veces estiven a punto de comerme unhas cantas. Pero a punto, a punto.

Eu agora xa as trato coma cans e cando as vexo bérrolles algo mentres dou patadas ó aire. Pero nada, elas só se moven un pouco. E, claro, como van en bandadas, ata que unha non comece a voar as outras nin se moven. E alí quedan.
Ás veces, na High Street de Wood Green, onde eu vivo, está cheo de xente e case nin se pode camiñar. ¿E onde están as pombas? Pois elas están alí no medio, desfrutando da paisaxe mentres a xente as esquiva coma se fosen vacas sagradas na India.
Deben levar tantos anos así que calquera se atreve agora a botalas dalí. Elas teñen o dominio, teñen a súa parcela e non as move nin dios.
Cando lles dou patadas, debe ser todo un espectáculo verme e a xente debe pensar que estou tolo, pero dá igual, aquí non me coñece ninguén.

Pero o que máis me cabrea é que aínda por riba haxa xente que lles dea de comer a esas asquerosas ratas voadoras.
¡Manda carallo!

Countdown

Por primeira vez na miña vida, e só durante unha hora, sentín que estaba atrasado. Cando xa en España era 2008 (agás en Canarias e para os do BNG), para min aínda era 2007. Eu estaba no ano pasado mentres todos vós estabades no ano seguinte.
Foi unha situación rara.

Así foi o countdown (conta atrás) nun centro de Londres que estaba petado (esa palabra adícolla a Naty).
No video vese a pantalla xigante que colocaron en Trafalgar Square, a árbore que o goberno de Noruega doa cada ano como mostra de agradecemento por non sei que, e a National Gallery.

O Nadal

O Nadal é erguerse o día 22 de decembro ás oito da mañá para vela lotería e pasar varias horas aparvado mentres esperas que che toque o décimo que compraches;
é que abuela volva gaña-la cesta do súper (prometemos que non está amañado);
é celebra-lo aniversario de Bibi (que manda carallo, xusto foi nacer o día 24);
é o discurso do Rei, que nunca lle facemos nin puto caso;
é comer caldeirada de bacallao en Noiteboa e que a casa de abuela apeste a coliflor;
é dicirlle a miña nai que non faga os langostinos á prancha porque non merece a pena cheirar toda a noite;
o Nadal é celebra-lo aniversario de abuela (que eu sempre penso que ten 63 anos e xa vai polos 68);
é fartarse a comer vieiras en fin de ano como se non as houbera o resto do ano e deixarlle unhas pouquiñas para Josi;
é Ramón García ca súa capa e Anne Igartiburu desde a Porta do Sol;
é poñerse nervioso antes das doce badaladas e ter ganas de chorar non sei por que mentres acabo de traga-las uvas;
o Nadal son os especiais dos Morancos, de Cruz y Raya, de Martes y 13 y de la madre que los parió a todos;
é dicirlle a abuela que se como as torrijas de postre estoupo e deixalas para o día seguinte;
é que chamen tódolos familiares de Arxentina e ninguén se queira levantar para colle-lo teléfono (-Corre, colle aí a ver quen é- é a frase favorita do meu avó mentres el está cómodamente sentado);
é intentar chamar á familia de Barcelona e Madrid e que unha voz diga que ‘todas las líneas están ocupadas, inténtelo de nuevo en unos minutos’;
é ‘pon na ghallegha que está Jayoso’;
é que tía Consuelo e tío Paco veñan xoga-la partidiña en fin de ano;
é emborracharse para darlle a benvida ó ano novo;
é enfadarme con Patri porque quere marchar cedo para casa para abri-los agasallos;
é que Marta entre cos nenos na casa berrando o día de Reis ás nove da mañá e eu os mande a cagar (¡veña, Ramón, que xa viñaron os Reis!);
é ver como os pequenos da familia abren os agasallos mentres ti esperas atopar un que teña o teu nome;
é entristecerse cinco minutos despois porque ves que ninguén se acordou de ti;
é ir a casa de tía Rosa e ver que alí os Reis volveron traer un pixama (xa teño cinco);
é ir a casa de Lourdes e comprobar que alí os Reis, coma sempre, me trouxeron unha bufanda (xa van tres);
o Nadal son esas bandexas horribles en Serantes cheas de mazapán, turrón, polvoróns, pasas, noces, clementinas (que non mandarinas) e ananás;
son as abelás que sempre se tiran porque ninguén sabe como abrilas e comelas;
é frío e choiva fóra e calor, moito calor dentro;
é festa, risas e resaca.

Pero este ano non vou ter ningunha desas cousas.
Bo Nadal.

Ruta dos estadios

Bragas da feira

As historias de x (censurado pola sensibilidade dun grupo de xente) non rematan aquí.
O momento álxido da nosa relasión foi o 30 de agosto, cando me mandaron como super enviado especial de La Voz de Galicia a cubri-lo gran acto de presentación da reunión anual de peñas de Deportivo en El Corte Inglés. Unha merda, vamos.
O acto en sí, que foi cutre, con pouca xente, e curto, celebrouse nun cuarto que hai na planta de roupa de homes. ¿E quen estaba alí? A miña amija x.
Antes de entrar estivemos falando un pouco de todo. Entre outras cousas, eu pedinlle perdón por non responderlle á mensaxe (a primeira que transcribín na historia anterior) porque non tivera tempo neses catro días. Mentira.
Falando, falando, chegoume a contar intimidades súas. Intimidades como que compra a bragas na feira.

A historia foi así.
Estabamos esperando a que chegara a xente para a reunión e estabamos ó lado da roupa de Ralph Lauren.
Eu dixen:
-¡Bua! Que chaqueta máis fea. Seguro que só por ser de Ralph Lauren xa custa polo menos 200 euros.
Mirámolo prezo e custaba máis de 400. Quedamos flipados.
-Eu non pago 400 euros por unha chaqueta a non ser que sexa millonario, dixen.
E aí comezou ela a falar:
-Pois eu teño unha vesiña que é muy fina e se non compra a roupa de marca, non lle vale. Sempre anda cas marcas e se non, non lle justa. Ela, por ejemplo, ten que compra-la roupa interior de marca. E se cadra jasta sen ou dousentos euros en cada conjunto. E eu (díxomo coma se nada e con toda a razón do mundo) compro as brajas e os sujetadores no mercadillo de Vimianso por des ou dose euros. ¡E valenme ijual!

¡¿Como tiña que reaccionar ante iso?! ¡¡¡¿¿¿¿¿¿¿¿Coooooooooommoooooooo???????????!!!
Creo que quedei pálido e cos ollos ben abertos. Aguantei a risa como puiden mentres intentaba quitarme da cabeza a imaxe dela con un conxunto de roupa interior da feira. Eses típicos conxuntos de faixa e sostén de cor carne que custan cinco euros e levas tres. Era o que me faltaba para remata-la imaxe que tiña dela.

Eu, con toda a sinceridade e tacto do mundo, respondinlle:
-Perdoa se te ofendo, debe ser que eu tamén son moi fino, pero a min a roupa do mercadillo non me vale. Tampouco compro cousas de marca. Co de Inditex váleme.

Creo que foi aí cando se deu conta de que falara máis do debido e que non debía contarlle a un rapaz que coñecera uns días antes o tipo de bragas que ela usa.

Tres meses despois, continúo en estado de shock e aínda sigo tendo pesadelos e arcadas cada vez que imaxino a x toda sepsi cunhas bragas e sostén da feira de Vimianzo.

Acoso

Este verán gracias a ou por culpa das prácticas en La Voz de Galicia coñecín a x (censurado debido á sensibilidade de un grande grupo de xente), unha chavala que se me presentou en Riazor na rolda de prensa posterior ó primeiro partido de Liga do Deportivo.
¿Como é x?
X é dunha aldea de Vimianzo (perdón, Vimianso) cuxo nome non me quero acordar. X é difícil de mirar (¡toma eufemismo!), sosa, apagada, desganada, encorvada, peluda, paleta e aburrida. Podería decir máis cousas, pero non quero ofender. Polo menos era agradable para falar, porque para mirala terían que cobrar unha tarifa especial.

A nosa relación comezou o domingo 26 de agosto, que por se alguén non o sabe é o día do seu aniversario. Ela encargouse de dicirmo unhas vinte veces, por se se me esquecía de aquí ó ano 2053.
Que se hoxe cumplo 22 anos. Que se que pena que o día do meu aniversario xusto perda o Dépor. Que se que pena que me amargaron o aniversario. Que se que rabia un 0-3 o día no que cumplo 22 anos. ¡Tiña un repertorio interminable!
Que unha persoa xa che pareza cansina o primeira día non é nada bo.

O grande momento da noite chegou antes da comparecencia de Lotina, cando me dixo:
-¿Daríasme, se non é moita molestia, o teu número de móbil…
E eu, que son moi espabilado, adianteime ó final da frase pensando que ía dicir algo así como ‘para que a próxima vez que teñamos unha cousa destas nos avisemos e nos facilitemos o traballo’. Así que eu dixen con ímpetu:
-Si, si, claro que si, toma.
Pero ela rematou dicindo:
-… e así podemos quedar aljún día para tomar aljo en Laxe ou en Vimianso?

¡Placa! Caín para o lado cunha gota enorme.
Claro, eu xa lle dixera que si, así que non me podía volver atrás. O que fixen foi darlle o meu número, facerme crente de tódalas relixións deste mundo e rezar para que ese suposto día non chegara.

O caso é que desde entón, depois de pasárno-los móbiles, recibín varias mensaxes súas e que en moitas películas estadounidenses considerarían acoso. Acoso por ser fea, que se non encantaríame.
E porque aínda non existen os marcos para as mensaxes, que se non poñíalle un. Se vírades aquelo (ca palabra ‘aquelo’ estoume a referir a x), non vos extrañaría o que estou dicindo dela. Toda ela poderíase resumir cas palabras antiestético e antigusto.

Aínda conservo dúas perlas súas no meu móbil como proba para un posible xuízo:

Domingo, 26 de agosto (día D) á 1.41 horas (literal).
¡Ola! Son x, de Vimianzo e do x (xornal no que traballaba). Só quería dicirche que foi un pracer coñecerte. Alomenos coñecín a un rapaz simpático nunha tarde de fútbol aburrida (o Dépor perdera 0-3 contra o Almería). Unha aperta.
¡A ver se adiviñades o que lle faltou dicir!
¡Si, un gallifante para vós! Despois de ‘…unha tarde de fútbol aburrida…’ tiña que incluir ‘…na que cumplín 22 anos…’!

O comezo foi suave, pero mandoume outras mensaxes que poderían rozar o acoso:

Domingo, 16 de setembro ás 23.35 horas.
¡Ola! Hoxe non te vin en Riazor… ¿Non foches? ¡Que mágoa! (Si, vamos, unha pena enorme). Apetecíame falar contigo… (Non podo dici-lo mesmo). (Aquí chega un dos grandes momentos) A ver se un día intercambiámo-los nosos e-mails e/ou quedamos para tomar algo. Estaría ben (Si, si). Unha aperta. Forza Dépor. (Forza, forza).
E a ver se adiviñades o que lle faltou neste. ¡Moi ben, outro gallifante para vós! Despois de ‘… quedamos para tomar algo…’ tiña que dicir ‘… e así celebramo-lo meu 22 aniversario…’!

Evidentemente fíxenme o sueco e pasei dela porque sabía que non a ía volver a ver. Días máis tarde mandaríame outras mensaxes preguntándome se estaba enoxado con ela, ou algo así.

Ó final mandeille unha explicándolle que marchaba para Londres e que ía ser imposible a nosa relasión de amijos e-mail-teléfono Vimianso-Laxe. Unha pena, vamos. A pobre rapasa quería lijar cun pesco juapo e jarboso e non lle saíu ben. ¡Mecachis!
Se cadra, se fora outra rapaza estaría babeando, pero como era máis fea que pegarlle a un pai, non quería saber nada dela. Lástima non ter unha foto para mostrárvola e así daríadesme toda a razón. É cruel, xa o sei, pero todos faríamo-lo mesmo.

A miña dúbida despois de todo este rollo é, ¿considérase isto acoso?

Propina

O día 12 de outubro (nada que festexar) estabamos Julita e eu na Habana dispostos a coñecer un pouco máis desa cidade. Pero tras pasa-la mañá na piscina como cada día, a miña irmá pediume que quedáramos no hotel porque ela encontrábase mal.
Antes disto pedíramos algo para comer (como podedes ver na foto de abaixo) mentres disfrutábamos do clima cubano.
Julita marchou para o noso cuarto e eu quedei só.

Cando acabei de comer, pedinlle ó camareiro que me trouxera a conta, e depois dun certo tempo (o ritmo cubano é unhas dez veces máis lento que o español e unhas vinte veces máis que o galego) chegou con ela.

Creo recordar que eran uns 12.80 CUC (peso cubano convertible), así que o troco eran 7.20 (un billete de 5 CUC, dúas moedas de 1 CUC e outras dúas de 10 centavos).
O camarareiro, moi amable el, tróuxomo xunto ca factura e unha carpetiña.

En Cuba e moi típico deixar propina. Déixase propina en todo, mesmo se che rouban hai que deixar propina. É algo fóra do normal.

Como ía dicindo, o camareiro tróuxome o troco e quedou ó meu lado de pé esperando.
Eu pensei:
-¡Que morro ten! Se quero déixolle propina, pero que non me presione esperando á miña beira.

Pero aínda pensando isto, dinlle os 20 centavos.

Ó camareiro debeulle parecer pouco porque continuou de pé o meu lado, así que eu dinlle tamén as dúas moedas de 1 CUC mentres dicía, con xesto de opulencia:
-Quédese con esto también.

O camareiro cubano estábase a facer de ouro. Déralle 2.20 CUC, que para el era como para nós ter uns 50 euros, así que estaba encantado.

Despois de coller a propina, e só despois, espetoume:
-Señor, yo sólo quería la carpetita.

¡Caín para atrás!
Eu dándolle propinas e el, sen dicir nada, colléndoas mentres esperaba pola dichosa carpetiña.
Se non me chega a dicir nada acabaríalle dando o billete de 5 CUC, e xa case me sairía máis cara a propina que a propia comida.

Despois de pasarme isto fun correndo ó noso cuarto contarllo a Julita mentres ela agonizaba.

A xente non ten corazón. Venme cara de parvo e aprovéitanse de min.