N29 III (Enfield again?)

Contei na historia anterior como fun ata Enfield e rematei dicindo que tiña que volver alí.
Pois creo que volvín.

E fixádevos que digo creo, porque non estou seguro.
Despois de falalo con Alexia chegamos á conclusión de que volvín a Enfield e, unha vez máis, sen cámara que o demostre.

A historia foi así:
Unha noite do mes de xullo decidimos algúns compañeiros de La Tasca ir tomar algo. O que só era ir tomar algo rematou nunha boa alegría no corpo.
Lémbrome que eran as 4.35 horas cando deixei ós meus compañeiros. O autobús pilleino uns dez minutos despois.
Cando cheguei a Wood Green eran case as 7.30 horas da mañá.

¿Que pasou nesas case tres horas?
Ninguén no mundo o sabe.

Despois de comentalo con Alexia e de rirnos un bo anaco, a conclusión á que chegamos foi que:
Collín o autobús N29 ás 4.45 horas dirección Wood Green. Quedei durmindo, así que debín visitar de novo (e sen querer) Enfield.
Arredor das 5.30 horas cheguei a Enfield.
O conductor ou non me viu ou pasou de min, así que ás 5.45 horas arrancou de novo en dirección Trafalgar Square.
Ás 6.20 horas o N29 chegou a Trafalgar Square.
O conductor xa me debía de considerar parte do mobiliario, así que, ás 6.30 horas, arrancou de novo dirección norte de Londres.
Por sorte, esta vez o autobús só ía ata Wood Green e non ata Enfield. As 7.20 horas da mañá unha voz feminina gravada díxome algo que xa se facía familiar: This bus terminates here...
Saín do autobús e marchei para casa coma se nada despois de perder tres horas da miña vida no transporte público londiniense.
Sorte que espertei en Wood Green porque se non estaría paseando de arriba abaixo todo o día.

A ver se á terceira levo a cámara.

N29 II (Enfield)

O N29 é unha fábrica de historias.
Isto pasoume dous días despois da anterior, ou sexa, o 12 de maio.
Era luns e volvín saír de festa para festexar que xa tiña 24 anos e dous días.
Vouvos contar o que recordo desde que saín do club no que estabamos:
Saín do club. Estaba amencendo (eran exactamente as 3.57 e xa era de día).
Metinme no N29.
Quedei durmido.
Aparecín non sei onde.

Xa está. Iso é do que me lembro desa noite.
Agora o que recordo despois diso:

A voz gravada dunha muller díxome: This bus terminates here. Please, take all your belongings with you.Espertei asustado. Pensaba que estabamos en Wood Green, pero non (non sei por que falo en plural porque nese autobús só estaba o conductor, a voz gravada da muller e máis eu).
Eu sonche moi guiadiño, así que collín tódalas miñas belongings with me (non levaba nada) e saín do autobús.
Era de día completamente, facía moito frío (bueno, non facía moito, pero eu só tiña unha camiseta posta) e non sabía onde estaba.
O conductor non tivo compaixon de min e marchou co seu autobús a outra parte.
Eu estaba totalmente perdido. Só sabía que estaba nalgunha parte de Londres, entre a zona 3 e 6 (por se non o sabedes, a zona 6 é a última civilizada de Londres. Máis para alá non se sabe o que hai. Ninguén se atreveu aínda a explorala). Pois aí estaba eu. En algures.

Poucos minutos despois chegou outro autobús: o 329.
Non o podía crer. O alcohol fíxome ver unha N en vez dun 3 cando collín o autobús. ¡Ai, mi madriña querida! Agora xa non sabía se estaba no norte, no sur, no leste, no oeste o uno centro de Londres ¿Ata onde carallo chega o autobús 329? Estaba totalmente desorientado.
A xeada da mañá espabiloume e foi entón cando me din conta de que estaba en Enfield, o final da liña N29.
¿Pero canto de lonxe está Enfield de Wood Green?
Se analiazamo-los nomes, decatámonos de que Wood Green significa madeira que aínda está verde, e Enfield podería se-la abreviación e unión de end (final) e field (campo). Ou sexa, campo que está ó final. A miña conclusión foi que da madeira que aínda está verde ó final do campo ten que haber moita distancia. Tanta que non había xeito de volver.

Pero un raio de esperanza chegou cando vin unha igrexa. Non é que de repente me fixera crente. O que pasou foi que me din conta de que a cúpula que estaba a ver facíaseme coñecida. Era a cúpula da igrexa que se ve desde a estación de metro de Wood Green. Rápidamente púxenme a camiñar cara ela.
Camiñei.
Camiñei.
Camiñei máis, pero eu non vía a estación de metro, así que, desesperado, volvín a onde me deixara o autobús.
Senteime á espera do seguinte que pasara. Fose o que fose.
De repente vexo chegar un N29. ¡Era a miña salvación!
Cun sorriso de orella a orella fun correndo cara el. Petei na porta e o conductor díxome que tiña que esperar cinco minutos.
Recuei uns pasos e esperei impaciente.
O conductor víame alí, morto de frío, desesperado e con sono, pero el non se apiadaba de min. El non me abría a porta.
Cinco minutos despois, abriuna. Entrei. Pregunteille se ese autobús ía cara Wood Green. A resposta era obvia: si. Quíxenlle dicir: ¿pódeme espertar cando cheguemos alí, por favor? Non quería volver ata Trafalgar Square outra vez. Pero eu só me limitei a sentarme xusto no asento que está detrás del para que non se me pasase a parada. Igual que os vellos que van no Finisterre de Laxe a A Coruña.

Foi duro non quedar durmido outra vez, pero conseguino. Parei en Wood Green e camiñei ata a miña casa. Xa estaba a salvo. Levoume case dúas horas un traxecto que normalmente dura 45 minutos.

Eran case as seis da mañá e o sol xa picaba.
E o que máis me fastidiou foi que coñecín outra parte de Londres e eu non tiña a miña cámara de fotos comigo.
Haberá que volver algún día.

Belfast (Northern Ireland/ Ulster, September 08)

N29 I (Ligando)

Antes de comezar ca historia vouvos explicar o que significa N29.
Ese é o número dun dos autobuses nocturnos que podo coller para volver a casa cando saio de festa ou cando traballo ata moi tarde.
Durante o día chámase simplemente 29 e parece ser que é unha das liñas de urbanos máis perigosas de Londres. O N29, que adquire a N de night entre as 12 da noite e as 6 da mañá, destaca por ser un autobús alargado, polo que chama a atención entre os típicos autobuses londinienses de dous andares. A súa ruta vai de Trafalgar Square a Wood Green (onde eu vivo) ou en ocasións continúa ata Enfield.

Xa estamos todos presentados.
Pois para comezar cas aventuras do N29 imos facelo ca única historia positiva que me pasou nese medio de transporte no que se xunta o melloriño de cada casa.

Volvía eu ás tantas da mañá no N29 despois de celebra-lo meu aniversario (que para o que non me felicitastes lémbrovos que foi o 10 de maio), despois de perderme por Londres porque non sabía onde estaba a parada de autobús debido á grande cantidade de alcohol que o meu corpo inxerira. De súpeto, escoito falar español no autobús. Eu ía sentado, xusto detrás do asento do conductor (lembrade que aquí está na dereita), no lado do corredor e estaba intentando durmir. Á miña dereita, no asento que estaba xunto á fiestra había unha rapaza italiana.
Como estaba dicindo, escoitei falar español a un grupiño que estaba de pé no corredor, un pouco máis atrás, así que puxen a orella mentres intentaba durmir.
Polo que dixeron, eran dúas rapazas, unha de Asturias e outra da Coruña, de 20 e 21 anos, que polo visto coñeceron a un rapaz arxentino mentres esperaban polo bus e pasaron todo o tempo falando do bonito que era o acento del. Despois de tontear durante uns vinte minutos e tirarse piropos os uns ós outros e os outros ós uns, o rapaz baixou do bus.

Aquí chega a parte interesante.
As dúas rapazas, ó pouco tempo de marchar o seu novo amigo, comezaron a falar entre elas de algo que lles encanta ás nenas: da persoa que non está presente.
Deixaron ó arxentino polas nubes. Só dicían cousas boas del. Facían comentarios curtos do tipo: qué guapo es; está bueno, eh!, etc. Mentres, eu seguía cos ollos pechados.
Pasou un anaquiño e abrín os ollos. De repente escoito:
-¡Acaba de abrir los ojos!
-¿Qué tal está?
Aí dinme conta de que non falaban do arxentino.
Noto que unha delas vén ata o meu lado disimuladamente e, como se eu non lle entendera, di:
-¡Está muy bueno!

Xusto na seguinte parada baixou a italiana que estaba ó meu lado, así que eu púxenme no seu sitio e inclineime cara a esquerda en dirección as rapazas.
Era o momento de atacar. Se non o facía nese momento, non o facía nunca.
Xirei un pouco a cabeza e con cara de durmido díxenlles:
-¡Hola!
-¿Hablas español?, preguntaron elas medio sorprendidas e medio avergonzadas.
-Sí, soy gallego, contestei.

Mentres eu lles estaba a dar este importante dato da miña vida, a porta do autobús abriuse. Era a súa parada.
Elas, xa na rúa, mirando para min con cara de pena, dixeron:
-¡Jo, demasiado tarde! Lo siento.
E as portas do N29 pecháronse.

Mi gozo en un pozo.


Teño que dicir ó meu favor que ese día estaba realmente guapo polo que non me estraña nada ese éxito. O que me estraña é que non tivese máis.
Algún día tíñame que pasar algo bo para contar no meu blog, ¿non?

Liverpool & Manchester (Lancashire, August 08)

Crime 909

¿Preparados para unha historia longa?

A viaxe que fixen eu só a Belfast non comezou ben.
Algo fallou cando ía recolle-lo billete de tren que uns días antes mercara por internet para ir ata o aeroporto de Stansted, así tiven que comprar un novo na propia estación (en total £ 45.5, mentres que o billete de avión a Belfast £13.99).

Finalmente, cheguei á capital norirlandesa e, por suposto, chovía. Outra cousa mala.
Pero despois diso xa todo foi ben.
Ata que chegaron as 20.05 da tarde.

Estaba anoitecendo e eu aproveitei os últimos raios de luz para sacar fotos no centro da cidade. Cheguei á Custom House Square. Nada importante, pero bonito, así que decidín sacarlle unha foto. Non había ninguén alí. Só un rapaz a uns 40 metros nunha bicicleta.

De repente outro rapaz, ó lonxe, comezou a dicirme algo mentres se achegaba a min. Repetía unha frase, pero eu non lla entendía.
Pensaba que era un deses que veñen pedir e pasei del dicíndolle varios veces sorry.
Nas pintas e no ton, nótabase que estaba borracho ou drogado.
El insistía ca frase ata que lle dixen:
-Sorry, I don’t understand you, mentres intentaba pasar del.
-You don’t undertand me? Berroume na cara, enoxado, pensando que o estaba a vacilar. Where are you from?, preguntoume máis cabreado aínda.

Vendo as condicións nas que estaba, pensei que se cadra a resposta Spain non era a que máis lle gustaría, así que intentei buscar un país rico e que caera ben en Irlanda do Norte, no que a política non fora importante e o catolicismo ou o protestantismo non foran moi maioritarios para que non me dera problemas. Algo coma Alemaña, Francia, Dinamarca ou Suecia.
Pois vou eu, e non se me corre outra cousa que soltarlle:
-Portugal. Sen dúbida un país rico e con minoría católica.

Seguro que o rapaz era anglicano e votante do DUP porque lle sentou fatal:
-What are fucking doing here?, berroume na cara.
-I’m taking pictures. I’m tourist, contestei eu co cu apretado.

E nese momento, coma se fose unha película, vin como o seu puño viña lentamente cara a miña cara. Eu, obviamente, tiven tempo de esquivalo, de dicir What are you doing, man, e fuxir coma unha nena.

Nuns segundos estaba a correr por Belfast coma un descosido porque un rapaz me quería mallar sen motivo. Non daba crédito a aquela situación.
Pensei que ca borracheira ou co colocón que levaba non ía correr moi rápido, pero estaba enganado.

Como dixen ó comezo, só estaba preto de nós un rapaz ca bicicleta, pero el pouco podería facer por min, así que intentei buscar ca vista máis xente.
A miña salvación chegou cando vin nunha parada de autobús a varias persoas. Alí me dirixín ca sorte de que, aínda por riba, o rapaz caeu ó chan, co que conseguín gañar algúns segundos.

Cheguei á parada e dixen asustado:
-Please help me!

Todos me axudaron rapidamente. Uns dos homes colleu ó rapaz. Eu aparteime e unha muller dirixiuse cara min dicíndome:
-Run, run. Run away!

E eu escapei de alí.
Uns intres despois mirei para atrás, vin que o home estaba tirado no chan intentando que o rapaz non marchara. Eu berreilles:
-Thank you!

Corrín e corrín e non deixen de ollar para atrás.
Finalmente, cando vin que o perigo pasara, decidín que aquel cantamañanas non me ía estropear as miñas vacacións, así que metinme nun centro comercial aberto, no que había xente que me podería axudar se o rapaz volvía.

Eu estaba ca paranoia de que todos me perseguían e non deixaba de mirar atrás, pero ó mesmo tempo autoconvencíame de que era imposible.
De súpeto, escoito que alguén corre cara min. Pero non podía ser o rapaz porque había un forte son de chaves.
Eu acababa de sacar unhas fotos ó centro comercial porque era realmente bonito. Era un segurata o que viña cara min. Eu xa estaba disposto a entregarlle a miña cámara pensando que me ía dicir que non podía sacar fotos en recintos privados. Pero a miña sorpresa foi cando me dixo que había testemuñas do que acababa de pasar e que se quería, podía denunciar.
-Of course, díxenlle. Así que collín o enderezo e o número de teléfono da Policía.

Din un pequeno paseo por alí, busquei a comisaría e alí me dirixín.
Cheguei á Policía e pronto me recoñeceron. Un rapaz só, cunha chaqueta de raias, lentes e unha mochila non había moitos a esas horas por Belfast, así que rápidamente me contaron que todo estaba gravado, que podía declarar e que había testemuñas do que pasara (tódalas persoas da parada de autobús).
O rapaz que me intentara pegar estaba metido no coche da policía e cando me viu comezou a sinalarme e a soltar improperios que non entendín. Os axentes dixéronme que non me preocupase e un deles levoume a dentro a declarar.
¡Que emoción! ¡A primeira vez na miña vida que tiña que declarar en comisaría e ía ser en inglés!
Entrei cos ollos coma pratos porque, aparte das películas Made in USA, nunca vira unha comisaría. Estaba emocionadísimo e metídisimo no papel de víctima do terrorismo. Porque vos di a vós que ese non era un membro do IRA e que me quería matar. Quero pensión de víctima do terrorismo xa.

Bueno, pero volvamos ó asunto.
Eu conteille a historia ó axente, el escribiu por min todo e aínda tivemos tempo de bromear. Despois dunha media hora contándolle o que pasara, o axente Constable Mark Cousins (teléfono 02890650222, co prefixo 0044 se chamades desde fora do Reino Unido, un dato que me deu por se tiña algún problema), preguntoume se estaría disposto a declarar nun suposto xuízo.
Eu pregunteille se sería en Londres ou en Belfast (espero que en Belfast, así volvo a gastos pagados), pero el só quería saber se estaría disposto.
-Yes, of course, contestei.

Saímos e, antes de despedirme, os dous axentes escribíronme no mesmo papel:
Crime number 909 of 03/09/08.
Por se te volvemos a chamar, dixéronme.

Eu agradecinlle a súa axuda e marchei co sentimento de cumprir ca obrigación dun bo cidadán.

Mentres camiñaba cara o meu hostal ríndome pola historia que me acababa de pasar, só podía pensar unha cousa:
¿909 crimes en oito meses nunha cidade tan pequena coma Belfast?
Prefiro Londres.

Agora o papel co nome do axente, teléfono, rúa, número de crime e data está pegado na parede do me cuarto.

Unha batallita máis para contar nas miñas memorias.

Windsor (Berkshire, August 08)