Verán 09

De paseo polo polígono

Xoves. Faltaba un día para marchar de vacacións de Semana Santa. Eses últimos sete días foran moi duros porque me tocara dirixir un programa do máster. De feito, o día anterior quedara afónico despois de espirrar (a xente explicoume que ás veces pasa que ficas afónico polos nervios ou estrés). Levaba varios días durmindo moi pouco e traballando moito, pero era a última noite en Madrid antes das vacacións e quería aproveitala, así que fun tomar algo con algúns compañeiros despois das clases.
Segundo ía pasando a noite a miña afonía aumentaba e mesmo, por momentos, nin podía falar. Tiña que murmurar no medio de todo o barullo. Pero a min dábame igual.
Tomamos varias cañas, convidáronnos a un vermú, bebín a cervexa quente que tiña do comedor e fomos a non-sei-onde facer non-sei-que. Tanto dá.
Só lembro que estaba tan esgotado que decidín marchar. Eran as 3.30 da mañá e tíñame que erguer ás 7.30 para ir ó último día de prácticas na radio. Só faltaban catro horas.
Ás 3.40 cheguei a Cibeles para colle-lo ‘búho’ (moucho) que me levara a casa.
Ás 4.00 por fin saíu. Máis ou menos en quince minutos debería estar na casa.
Estaba esgotado... Moi esgotado...

Esperto. Non vexo a ninguén. Miro arredor. Ninguén. Levántome e coa miña voz afónica pregúntolle ó conductor se fai moito tempo que pasamos polo hospital 12 de Octubre (onde eu vivo). Resposta do conductor:
-Uuuuuuyy! Ya hace mucho que lo pasamos!

Pensei: vale, séntate, Ramón, que este autobús baixa, pero despois ten que subir ata o centro de Madrid. Así que senteime e esperei.
Un minuto despois o autobús frea. E escoito:
-Chaval, fin del trayecto. Tienes que bajarte aquí.

Intentei convencer ó conductor de que me deixara ir con el ás cocheiras. De que un polígono industrial nunha zoa perigosa de Madrid ás 4.40 da mañá non era o mellor lugar para estar só esperando o seguinte autobús. Pero tanto lle deu. Díxome que baixara, que ás 5.00 pasaría outro.

Baixei. Esperei vinte minutos eternos papando frío. Alí estaba eu, nun polígono industrial escuro e solitario, e sen saber seguro se pasaría por alí outro autobús antes de que alguén me violara.

5.00h. Chega un autobús. A miña salvación. Frea. Abre a porta. Saúdo ó conductor. El olla para min sorrindo. Era o mesmo que vinte minutos antes me deixara alí tirado. Senteime e non volvín ficar durmido ata que cheguei á miña camiña. Eran as 5.45 horas.

7.30h. Soa o espertador...

Milano (Lombardia, Aprile-Giugno 09)

Hermann Tertsch

Unha noite de decembro íamos os catro que vedes na foto por aí, a dar unha volta polos bares de Madrid.
Nunha pequena rúa deserta dalgunha parte da cidade preto do paseo de Recoletos, ás tantas da mañá, pasamos ó carón dunha parella co seu can. Eu dinme conta de que o home era o presentador do telexornal da noite en Telemadrid, Hermann Tertsch, un xornalista moi polémico polo que di.
Parámolo e estivemos falando un bo anaco, sobre todo, deste mundiño no que os catro da foto estamos entrando. Hai que destacar que Hermann Tertsch levaba unha boa melopea.
Despois de darnos o seu número de teléfono (non sei para que) despedímonos e marchamos. Iso foi un sábado.
O luns, dous días despois, os xornais e informativos anunciaban que o presentador fora atacado nunha discoteca (ou na porta dunha discoteca) e que Hesrtcham estaba hospitalizado pola malleira que lle deran.
Por sorte, el (co apoio incondicional de Esperanza Aguirre para fomenta-lo bulo) inventouse a historia de que o Gran Wyoming e os seus colegas matóns foran os culpables de que estivera tomándose unhas vacacións no hospital. Se non, xa me vía eu declarando outra vez en comisaría por ser un dos catro sospeitosos que nunha rúa deserta de Madrid, en plena madrugada, lle pegara unha malleira ó polémico presentador. Coa mala sorte que teño, xa me vía eu pasando un días no cárcere ata que todo se aclarara.

Napoli e Pompei (Campania, Giugno 09)

Canción infantil

O outro día estabamos nunha clase do máster escoitando unha reportaxe. Unha das músicas empregadas nela foi a canción infantil El patio de mi casa.
E, como tiña moito lecer, púxenme a pensar na letra da canción. Vexamos:

El patio de mi casa es particular cuando llueve y se moja como los demás.
Agáchate y vuélvete a agachar, que los agachaditos no saben bailar.
H, I, J, K, L, M, N, A
Que si tú no me quieres otra chica me querrá.

Analicémo-la canción:

El patio de mi casa es particular cuando llueve y se moja como los demás.
Aparte de que a letra é unha parvada, porque a ninguén lle interesa o que pase nun patio privado, o autor da canción cae nunha clara contradicción. Se o patio da súa casa se molla cando chove, non ten nada de particular. O raro sería que ficara seco. Pero non vou ser eu quen lle quite a ilusión de pensar que te-lo patio encharcado cando caen catro pingas é algo anormal.

Despois di: agáchate y vuélvete a agachar, que los agachaditos non saben bailar.
Outra frase sen xeito e que non sei a que vén. O autor dinos que nos agachemos dúas veces, e unha vez que estamos agachados sóltanos que non sabemos bailar. Quedo sen palabras...

Agora vén a miña parte favorita: H, I, J, K, L, M, N, A, que si tú no me quieres, otra chica me querrá.
Esta frase tampouco ten ningunha relación co dito ata agora na canción. Non me estraña que ningunha rapaza queira ó autor porque comeza a dici-lo abecedario sen motivo algún e pola letra H. Pero o peor de todo é que o autor non sabe que despois da N vén a Ñ, non a A.

Este non é o único exemplo de canción infantil antiga parva. Seguro que vós coñecedes moitas máis.

Roma (Lazio, Giugno 09)