Bakú e Gobustán (Azerbaián, maio 12)

Bakú, esa cidade

As expectativas do meu primeiro Eurovisión eran moi altas, aínda que xa ía mentalizado de que non todo ía ser tan bonito como eu pensaba.

As cousas comezaron ben, pero pronto cambiaron ó chegar á capital azerí. Foi unha viaxe na que me pasaron cousas moi boas e moi malas. Os dous extremos.
Moi malas: tiven problemas para entrar no país por ter viaxado a Armenia (un pecado en Azerbaián). O hostal era unha casa ilegal que se caía a cachos, que estaba moi lonxe do centro, cun baño e unha cociña moi sucios, con camas de madeira, con ruído, cun hostaleiro irrespetuoso e estafador, etc, etc, etc. Non puiden ir ó primeiro ensaio (para o que tiña entrada) porque os da OGAE Portugal non me deran a tempo os tickets (malia que estiven intentando contactar con eles desde 15 días antes) e case non chego á segunda semifinal polo mesmo motivo. Aínda por riba, as entradas para o festival eran malísimas, malia que pagáramos por unhas moito mellores. A xente, en xeral, é moi frívola e, realmente, non lle importan os demais (salvo excepcións). O país está cheo de lelos. E, na viaxe de volta, a miña maleta perdeuse no transbordo en Moscú. Apenas durmín e o esgotamento duroume unha semana desde que cheguei a casa.

Pero tamén pasaron cousas moi boas: cumplíuseme un soño e coñecín xente marabillosa.

Sen dúbida, este non vai ser o único Eurovisión nin o mellor. Pero foi o primeiro e del aprendín moito. Houbo moitas pedras nas que non vou volver tropezar.

Eurovisión 2012

En menos dun mes, un dos meus soños vaise facer realidade (ou debería, se todo vai ben): ir a un festival de Eurovisión. Sempre dixen que cando traballara, collería as vacacións na semana de Eurovisión e, por fin, este ano podo facelo. E si, xa sei que non é o mellor momento: -A crise agudízase máis que nunca. -Azerbaián é o país máis lonxano dos que participan no festival. -A viaxe e a estancia son moi caras. -É o ano con peor calidade musical. -Organiza un país con moitas dúbidas no que a dereitos humáns se refire. -Hai ameazas de terrorismo. -Podería ter complicacións co visado por ter viaxado a Armenia antes. Tanto dá. Por primeira vez podo permitirme ir e (repito), se todo vai como debería, en menos dun mes debería estar gozando do maior festival da canción do mundo. A guinda do pastel sería que gañasen Suecia, Dinamarca, Suíza, Alemaña, Israel ou España. Bakú, alá vou!

Armenia (setembro 11)

Sorpresa salvadoreña

As viaxes a países lonxanos, exóticos ou simplemente con bastantes diferenzas gastronómicas son moi interesantes, pero tamén nos poden dar algunha sorpresa desagradable.
E, se a nós nos pasa cando imos alá, ós de alá tamén lles pasa cando veñen aquí.
Uns rapaces de El Salvador, dun equipo de fútbol, viñeron o ano pasado para xogar un campionato. Era algo novidoso, así que aproveitamos para traelos á radio.
Eran uns nenos (e uns profesores) moi simpáticos, faladores e tímidos, como en tódolos grupos e cos ollos como pratos con todo o que estaban aprendendo.
Despois da entrevista sacamos unhas fotos e quedamos para vernos no torneo.
Entón algúns rapaces preguntaron polo baño. Foron entrando ordeadamente, sen problemas, mentres eu falaba cos demáis.
Pouco despois, marcharon.

Cando quedei só fun eu ó baño (estou todo o día bebendo e necesito ir cada 30 minutos, polo menos). Entrei e cheiraba como a vómito. Pensei que algo lle sentara mal a algún dos nenos no xantar que acababan de ter e que devolvera alí.
Pobriños, pensei. Non están acostumados á nosa comida.
Aguantei o cheiro que pensaba que ía pasar e levantei a tapa do váter.
O que cheiraba non era vómito. Era bosta, caca, merda!
Pero non unha calquera. Estaba TODO cagado. Por un lado, polo outro, por arriba, por abaixo, por dentro e por fóra. Non sei como fixo o neno, pero repartiu por todo o váter e alén. E o peor foi que acabou e nin se limpou nin tirou da cisterna.
Simplemente, subiu os pantalóns, baixou a tapa e marchou.
Foi o regalo que nos deixou.

Non sei quen limpou aquelo. Pero eu non entrei máis ata o día seguinte no que o váter volveu ser branco.

Sevilla (Andalucía, marzo 11)

Incesto canino

O pasado inverno, en febreiro máis ou menos, apareceron uns cans nas nosas vidas.
Mellor dito, nas vidas dos meus primiños Iago e Raúl. Non me lembro como lles chamaron, pero recordo que eran nomes nada orixinais. Eran unha femia negra e un macho branco con manchas marróns. Os cans eran un amor: pequeniños, boíños, bonitos, simpáticos... Mesmo a min me gustaban. A min! O anti-animais!

Oito meses despois, en novembro, chégame a nova de que Iago e Lali teñen máis cadeliños.
-Máis?, pregúntome eu.
-Si, pariu a cadela.
-Que cadela?
-A que tiñan?
-A pequena?
-Si
-Pero non era moi nova?
-Si, apenas 8 meses.
-Que xoven! É posible quedar preñada tan nova? E sábese quen é o pai? Ou é desas que van despendoladas por aí?
-Polo que se ve é posible que quede preñada tan cedo. E si, sábese quen é o pai.
-É o can dalguén coñecido?
-Si
-De quen?
-Deles mesmos.
-??? Como que deles, se só teñen outro can e é o irmán da cadela?
-... El é o pai.
-Pero son irmáns!
-Xa
-E son moi novos! Só teñen 8 meses!
-Xa
-E como reaccionaron eles cando se enteraron (os meus primos e tíos)?
-Iago e Raúl non o crían. Os pais, tampouco. Agora non saben que facer con tantos cadelos.

A solución é alonxalos os uns dos outros para que non se volvan dar casos de incesto entre eles. Cans incestuosos adolescentes. Viuse maior escándalo algunha vez?

Desde entón teño que ir pola rúa ca cabeza agachada.