Contactos relax

Todos coñecemos esas páxinas dos xornais nas que están os anuncios por palabras.
E todos sabemos que a maior parte deses anuncios son ou de venda e aluguer de pisos ou de contactos de relax, ou sexa, sexo.
Todos sabemos perfectamente onde están situadas esas páxinas que nunca ninguén le.

Non sei por que cada vez que leo o xornal en público pásame unha cousa curiosa.
Chupo un pouco o dedo para pasa-las páxinas ben e de vez en cando teño que ir renovando saliva.
Casualmente, sempre se me seca o dedo xusto cando estou nas páxinas de contactos e pasan uns intres (non máis de dous segundos) nos que a folla mostra todo o seu esplendor.
Aí están Vanessa, rubia, 21 añitos, 140 de pecho, francés a tu gusto, masajes, atiendo sola, salidas, juguetes, 24 horas, foto real 609776786; Gatitas, todas nuevas miau miau, principiante, hacemos todo, salidas, hotel-domicilio, noche-día, aceptamos tajetas, 981244747; ou tamén Nórdicas, azafatas, etiqueta negra, suite-yacuzzy, cama redonda, salidas, hotel-domicilio, 24 horas, visas-amex, 981240584.

Nese momento só quero pasa-la páxina, pero casualmente sempre se atranca, así que pasan uns segundos máis ata que consigo pasa-la folla.
Intento que ninguén me mire para que non pensen que son un salido mental e intento non levanta-la cabeza para non sentirme observado. Pero sinto que todo o mundo me olla nese momento.

Que vergonza que a xente pense que un rapaz tan guapo e decente coma min teña que recorrer a ese tipo de servizos.

5.10 am

Era unha noite de inverno calquera no piso de Fuenlabrada, hai dous anos.
Tíñame que erguer ás 8.00, como cada día, para ir a clase. Era unha mañá (mellor dito, unha noite) escura e fría, como todas a esas alturas do ano.

Esperteime sen que soara o espertador e vin que eran as 8.20 horas da mañá.
Chegaba tarde a clase, así que, angustiado e sobresaltado, levanteime rapidísimo da cama, collín o albornoz e fun cara o baño disposto a ducharme.
Rápidamente abrín a billa e comezou a correr a auga para que se quentase mentres comezaba a espirme.

Non sabía por que, pero o ambiente parecíame raro.
Non parecía que fosen as 8.20 horas, pero xuraría que vira o espertador marcando esa hora. Pensei que eran parvadas miñas, así que continuei quitando o pixama.
Metín un pé na bañeira, pero como me parecía unha mañá rara, decidín ir asegurarme da hora que era.
Cheguei ó meu cuarto. Mirei o espertador e vin que marcaba as 5.10 horas. Pensei que se parara.
Ollei o meu reloxo. Marcaba as 5.10 horas. Pensei que tamén se parara. Pero era moi estraño que se pararan os dous ó mesmo tempo.
Non o podía crer. ¡Espertárame tres horas antes!

Volvín ó baño, cerrei a billa, puxen de novo o pixama e deiteime. Aínda me quedaban case tres horas para durmir. Esperaba que os meus compañeiros de piso non se enteraran.

Sentíame coma un parvo.

Beizos húmidos

Imaxina que necesitas varias fotos carné para a matrícula do instituto ou algo así.
Como corren certa présa, decides ir ó novo fotógrafo que hai na vila, aínda sabendo que che van clavar por iso de ou o fas aquí ou tes que ir a varios quilómetros de distancia.
Resignado, decides ir a esa tenda de fotografía, sabendo que vas pagar seis euros por catro fotos, de mala calidade e na que, aínda por riba, non saes nada agraciado.

Entras, dislle ó fotógrafo o que queres e despois duns intres chega o teu turno.
O fotógrafo (o home máis feo e con cara de saído de toda a volta, ese que olla páxinas porno mentres está só na tenda) curiosea un pouco na túa vida.
-¿Cántas fotos queres?.
-Catro son abondo.
-¿Para que son?.
-Para o instituto.
-¿Aínda vas ó instituto?
-Si, por iso chas pido.
Parece que ó fotógrafo gustoulle esa imaxe túa no instituto. Unha Lolita sempre é unha Lolita...

Despois das preguntas de rigor, convídate a tomar asento.
Séntaste, el prepara a cámara e ti preparas a túa mellor pose. Esa que practicaches durante horas diante do espello e con diferentes modelitos.

Cando xa estás listo para que salte o flash sen pecha-los ollos o fotógrafo diche:
-¿Podes humedece-los beizos un pouco, por favor?

Ti humedécelos, sen máis.
Pero a el non lle debe parecer abondo e insiste en que volvas a humedecelos mentres che fai unha demostración de como debes facelo. Así.
Ti imitas o seu xesto.

Despois diso e de varias olladas que ti intepretas que son lascivas, el remata, móstrache a foto e, aínda que saes horrible, dislle que che encanta. Pagas os teus seis euros por catro míseras fotos e liscas dalí rezando para que el non dea renda solta ó onanismo mentres pensa en ti no instituto e humecendo os beizos.


.......................................................Baseado en feitos reais. ........Adicado a Naty e Rocío, por eses momentos de sufrimento.

Suelen

Onte morreu Jane Wyman, unha das actrices de Falcon Crest. En realidade, non sei quen era nin que personaxe interpretaba, pero sérveme como percha para falarvos de Suelen.
Si, Suelen e non Sue Ellen (que nos deu tan bos momentos, como cando lle dixeron: ¿Estás bébeda, Sue Ellen?).
Porque en Laxe hai unha rapaza, agora xa muller e nai dun Jonhatan, Kevin ou Jessica (xa vos podedes imaxinar como é de ordinaria e verduleira), que se chama Suelen.
Non sei de onde sacarían os pais o nome, se cadra dun diccionario de nomes xaponeses ou zulúes, pero eu creo que a nai de Suelen era unha desas enfervorizadas fans da mítica telenovela estadounidense que sempre pensou que o nome de Sue Ellen era bonito e que lle chamaría así á primeira filla que tivera.
Pero claro, a ignorancia é así de ousada e chamouna como soaba: Suelen e non Sue Ellen.
Por certo, Suelen non se parece en absolutamente nada a Sue Ellen.

E falando de todo un pouco, eu flipo cos cubanos porque no mundial de atletismo de Osaka vin varios atletas dese país que teñen unhas nais como as de Suelen: o que escoitan, adáptano ó español.
Había nomes como Yumileidi (you my lady), Misleydis (miss ladies) ou Yipsi (gipsy).
Segundo esta teoría naidesuelen-cubana, nuns anos haberá nenos que se chamen Guanchuzrí (one two three) ou Ailóviu (I love you).

Máis que persoas, parecen cans.

Carballeira de Zas

Dende hai uns anos imos o primeiro sábado de agosto á Carballeira de Zas onde se celebra un festival de música folk. Pero a de 2005 foi especial.

Só Rocío, Naty e eu fomos á Carballeira dese ano. Levamos o coche da miña irmá Julita, pero ca condición de que á volta conducía Rocío, algo que ela quería saltarse á toreira.
Despois dunha divertida noite decidimos marchar para casa. Eu ía un pouco-bastante afectado polos líquidos dos meus amigos os deuses Dionisio e Baco, así que fun detrás delas facendo o parvo.
Pasamos por unha parella á que lle roubaran no coche e eu dinlle ánimos e ofrecinlle-la miña axuda. Logo continuei o camiño.
Cando elas dúas chegaron a xunta o coche berráronme:
-¡Ramón, roubáronche no coche!

Pero calquera que coñecera mínimamente a esas dúas lurpias faría o mesmo ca min e pasaría delas porque son unhas mentireiras (e máis comigo, porque o creo todo). Así que eu non lles fixen caso e continuei traquilamente camiñando cara o coche. Pero elas insistían e insistían en que me roubaran.
Cheguei a xunta o Corsita e si, roubáranme.
Tiña os vidros rotos, todo remexido, creo que unha luz rota... non me lembro ben.
Unha persoa normal estaría triste ou cabreada, pero xa dixen que eu ía afectado por Baco Dionisio, así que tomeino de coña.
Só tiña dúas preocupacións: que Naty non me rompera o mapa de estradas que intentaba poñer no asento para non cortarse cos cristais e verlle o cu a Rocío.
Si, o cu. Porque a Rocío, no medio do non-saber-que-facer, viñéronlle as ganas de mexar, así que alí se puxo, ó lado do coche, a miccionar. Eu fun pola volta sen que ela se dera conta. Foi entón cando Rocío dixo, enoxada e medio levantada, unha grande frase que pasará á posteridade:
-¡Algunha vez tiñas que ver un cu!

Pois si, algunha vez tiña que ser a primeira. Non puidemos parar de rir.

Despois de falar ca policía local e de asegurarlles de que volveríamos á Carballeira de Zas aínda que nos pasase iso, arrancamos para Laxe.
Pero non foi doado. Tivemos que convencer a Rocío para que levara o coche, porque ela negábase. Que eu estivese borracho e que Naty aínda non tivese o carné de conducir non lle parecían razóns de peso para ter que levarnos. Sen dúbida, o seu motivo era moi razoable: non era o seu coche e era de noite. Dúas grandes razóns para non conducir.

Finalmente, Rocío cedeu. Pero o traxecto que normalmente leva 15 minutos, a ela levoulle media hora, porque non ía a máis de 40 ou 50km/h. Aínda por riba, facía un frío que pelaba e, como nos romperan os cristais, tivemos que papar frío durante todo o camiño.

Para colmo, eu estaba a facer prácticas en La Voz de Galicia e na tira cómica do luns o chiste ía referido ós 15 coches ós que lle roubaron. Eu, por suposto, teñoo gardado.

Unha noite para recordar.
¡Ei, Carballeira!

Apuntamentos

Agora que xa rematei a carreira podo falar de algo que me ocorreu dende o primeiro ano.
Eu, por aplicado ou por tonto, ía sempre a clase porque consideraba que esa era a única obrigación en Madrid, e por iso, eu tiña os apuntamentos de tódalas aignaturas.
Moita xente pedíamos e eu, encantado ou non, deixáballos. Sempre me dicían:
-Los fotocopio hoy y mañana te los traigo.

Eu respondía que non tiña présa e case sempre mos devolvían cedo.

Pero pasoume unha cantas veces algo moi curioso.
Despois de varios días, eu botaba de menos os apuntamentos (normalmente porque os necesitaba para estudar) así que pedíallos a quen eu cría que fora o último que llos deixara. Pero non os tiña, así que sempre acababa preguntándolle a media clase. E ninguén os tiña. De repente os meus apuntamentos eran absorbidos por unha forza estraña e desaparecían da Terra. Ninguén os tiña e como a miña memoria (que Deus me conserve a pouca que teño) non daba para máis, acababa facendo algo moi humillante: pedirlle a algunha das persoas ás que lle deixara os meus apuntamentos que mos prestara para ir fotocopialos. Así que, alí me víades a min fotocopiando as follas que eu mesmo escribira e que lle deixara a media clase.
Pero para colmo, co tiquismiquis que eu son, non me valía estudar pola fotocopia da fotocopia dos meus apuntamentos. Non. Tiña que volver a pasar a limpo o que estaba escrito ca miña propia letra.
É dicir, que non son máis parvo porque non me fixeron. A xente aproveitábase de min e eu acababa facendo traballo dobre.

Polo menos, ó deixar os meus apuntamentos, facía amigos. Ou iso quero crer.

Can salchicha

¿Queredes saber como enfadar rápidamente a Antía?
Non é moi difícil conseguilo, a verdade (perdoa Antía, pero sabes que teño razón), pero, sen dúbida, unha forma rápida de logralo é dicirlle que o seu can (Hugo) é un can salchicha.
¡Salta no aire!

-Antía, ¿Hugo é un can salchicha, non?
E ela, escandalizada e con cara de quererte matar, di:
-¡No es un perro salchicha, es un nosequé (unha raza rara!

Ó principio eu pensaba que era salchicha. Agora, como sei como vai reaccionar, dígollo adrede para rirme un anaco.

Encántame facer rabiar á xente.