Fotografías

¿Nunca vos preguntáchedes quen carallo son esas persoas que vos amolaron esa foto tan bonita que intentabades facer?
¿E esas persoas que saen por detrás túa nesa foto do Big Ben, do Partenón ou da Catedral de Santiago?
¿Quen serán?
¿Que estarán facendo agora?
¿De onde serán?
¿Por que estarían alí nese mesmo momento?
Centos de preguntas véñenme á cabeza.
E sobre todo, ¿esas persoas saben que aparecen nas túas fotos?

Estas sonche cousas nas que penso cando teño moito lecer.

Pero estou seguro de que todos vos preguntáchedes algunha vez se sodes vós os que aparecedes nas fotos dos demais.
¿Cantas fotos do Big Ben, do Partenón ou da Catedral de Santiago terei eu amolado?
¿Cantas veces e en cantas partes do mundo alguén se cagaría en min por estar alí no momento menos apropiado?
¿Cantas persoas me terán que pagar dereitos de imaxe cando sexa famoso?
¿En cantos países estará a miña cara e o meu cuerpo serrano?
¿En cantas linguas dirían ‘e este de aquí quen carallo é’?

Se cadra, nun futuro, con só pulsar enriba da imaxe da persoa, poderemos coñecer tódolos seus datos.
Xa teño outra cousa na que pensar e perder o tempo.

N29 IV (Cheiros)

Dá gusto volver a casa despois dunha xornada de traballo. Sobre todo se é ás dúas ou tres de mañá despois dun día busy.

Dá gusto cando entras pola porta da casa, porque a viaxe en transporte público é un suplicio máis que un pracer, especialmente no N29.
O transporte público é noxento en horas punta. As horas punta son en tódolos países máis ou menos iguais. Pero no mundo hai unha excepción: o N29. Alí é hora punta sempre.
Dá igual cando entres, que alí sempre vai estar cheo de xente. E entre esa xente está o máis selecto da sociedade londiniense: pobres, inmigrantes, borrachos, bulleiros, marxinais en xeral e algunha persoa ‘normal’ polo medio que pasa a viaxe enteira preguntándose por que esa noite pillou o N29 en vez de pagarse un taxi. Como vedes, un paraíso para os amantes do glamour.

Volvendo ó tema. Imaxinade que estades nese autobús cheo de xente (no que xa de por si o cheiro non é moi agradable debido á cantidade de persoas e á pouca hixiene dalgúns) e que un dos viaxeiros é un pobre (indixente, para non ferir sensibilidades neste blog tan ofensivo) que solta unha peste incrible. Pero cando digo incrible digo incrible. Ou sexa, unbeliveable (léase anbalívabol). Todo o autobús podía ulilo e mesmo algúns entraban e volvían a saír debido á peste.
Xa sabemos que hai xente moi sensible ós olores. Non sei se foi por iso ou pola melopea que levaba enriba, pero ó pouco tempo (e para darlle un aire diferente ó autobús) outro dos viaxeiros comezou a vomitar alí dentro. ¡Que lástima de cea! Obviamente, ós poucos segundos o cheiro estendeuse por todo o autobús e xa ninguén se acordaba do mendigo.
Para remata-la festa, o típico niñato negro acendeu o seu porrito, e veña a fumar, coma se nada. Xa sabedes que eu odio o cheiro dos porros, así que xa podedes imaxina-lo jolgorio que tiña eu no meu corpo cando ulín aquelo. Oxalá entón entrara a policía para poñerlle a debida multa por fumar nun lugar pechado e público.

Entre a cara de fumado do rapaz e a situación surrealista de superposición de cheiros (que bonita me quedou a frase), eu non podía facer outra cousa máis que rirme.
Haino que tomar con filosofía. Que lle vou facer. Se quero xente con glamour no meu autobús teño que aluga-lo cuarto en Chelsea en vez de en Little Turkey-Poland-blackland.

Greenwich (Greater London, October 08)

Bola de pelo

Uns dos meus compañeiros de traballo (Assistant Manager, como ce moi) estivo a punto de morrer, parece ser.
Un día comezou a sentirse mal e tivo que ir ó hospital. En menos dunha semana foi operado tres ou catro veces debido a unha suposta bola de pelo, segundo el mesmo nos explicou, que lle entrara nos pulmóns. Todo debido ó tabaco.

¿Pero como carallo lle entrou unha bola de pelo nos pulmóns?
Ninguén se explicaba como fixo Fabrice para meter aquelo alí dentro.

Un día fun de visita a La Tasca Regent Street, onde fixen o meu training de manager. Estiven falando ca miña ex xefa, Lidia, e outra compañeira sobre o tema. Estabamos preocupados e alucinando porque nos parecía imposible que iso lle pasara.
¡¿Como lle entrou unha bola de pelo nos pulmóns?!

A resposta de Lidia foi clara:
-A mí no me extraña, porque Fabrice anda con cada sudamericana por ahí... E quedouse tan ancha despois de dicir iso. Eu quedei ca boca aberta pola burrada que acababa de dicir e todos comezamos a rir. No sabía eu que as sudamericanas tiveran esa fama.

Uns días despois todo quedou aclarado.
O que Fabrice tiña no pulmón era unha bola de aire, non de pelo. Pero o seu acento francés non lle permite diferenciar cando pronuncia hair e air.

Cando a miña xefa, Claire, de Newcastle de toda la vida, se enterou, díxome:
-Ramón, do you understand the difference between hair and air? Fabrice doesn’t.

Eu prefería que a bola fose de pelo. Así polo menos ríamonos cas historias que imaxinabamos.

Cambridge (Cambridgeshire, October 08)

Se ha escrito un crimen

Eu odiaba esa serie. ¿A alguén lle gustaba?
Esta historia non ten nada que ver con a serie.

Isto pasou o día 9 de outubro.
Eran as 3 da mañá e eu volvía a casa despois dunha (longa) xornada de traballo.
Uns trinta metros antes de chegar á miña casa vin a un grupo duns seis homes ó outro lado da rúa. Non me asustei porque había unha furgoneta da policía ó lado. Pensei que sería calquera liorta típica de Wood Green entre negros.
Un par de segundos despois un dos homes berroume:
-Excuse me, mate!Eu levantei a vista, vin que se dirixía a min e eu ollei ó meu redor, como buscando a outra persoa á que se estivese referindo.
-Wait five minutes there if you don´t want to get shot!

Eu sonche bastante rariño cos meus gustos, pero to get shot non me gusta moito, así que esperei como un neno boíño na beirarrúa ata que o perigo pasase.

Desde ese momento parecía que estaba nunha película.
Entre o grupo de homes había un en camiseta, pantalóns curtos e descalzo. Non paraba de queixarse do frío que facía. Pobre chaval, pensei eu, seguro que este foi o prexudicado nesta historia.
Un par de minutos despois comezaron a saír da casa (que era xustamente a que estaba enfronte da miña) varios policías (sete en concreto) enfundados con chalecos, cascos, botas e metralladoras. Igualiño, igualiño que os das películas de Hollywood.
Eu continuaba ca miña cara de isto-non-me-asombra-porque-eu-teño-moito-mundo, pero por dentro tiña unha mestura de medo, emoción e nervios. Vamos, que estaba flipando.

Pouco despois, o policía vestido de paisano deixoume ir para a miña casa.
Como todo o espectáculo estaba xusto enfronte do meu cuarto, aínda que eran máis das tres da mañá e ó día seguinte tiña que madrugar, non puiden evitar estar na fiestra un bo anaco para ver o que pasaba e inventar a miña película.

Despois de analizalo durante unha hora, cheguei á conclusión de que o que debeu pasar foi que comezaron a discutir dúas ou máis persoas, un deles fartouse, sacou a pistola que tiña no caixón e comezou a pegar tiros. Non houbo víctimas mortais. Só feridos leves e un detido. Nada disto é oficial. Todo son suposicións miñas, pero seguro que non vou moi desencamiñado.

Agora xa ‘sabemos o que pasou’.

Pois resulta que o tipo que estaba medio espido na rúa e que tanta pena me daba foi o que disparou, porque uns minutos máis tarde metérono esposado na furgoneta da policía.

Durante toda a noite foi un ir y venir de coches e furgonetas da policía, coches camuflados, xente entrando e saíndo da casa (menos os dos policías en prácticas, que os tiveron, ós pobres, toda a noite na porta vixiando). A miña furgoneta preferida foi a que tiña escrito por fóra Crime Scene Support Unit. Flipei cando a vin. Íalle sacar fotos e todo, pero non era plan.

Logo de unha hora realizando xornalismo de investigación decidín durmir porque daquela casa non saía cadáver ningún.
Aínda así, podo dicir que foi unha non-stop of emotions’ night. Parecía CSI London.

Despois de todo dinme conta de que David tiña razón cando dixo no seu blog que en Londres, se soan as sereas da policía (que o fan constantemente), significa que todo vai ben. Os problemas chegan cando non se oen as sereas. Canto máis silenciosa está a policía, máis delitos hai.

E para rematar, unha adiviñanza:
¿De que raza era o home medio espido e causante de todo o problema?
¡Moi ben! ¡Un gallifante para vós!

Dover & Canterbury (Kent, October 08)