Lecer barato: Universidade

Londres ofrece moitas posibilidades para todo tipo de persoas e en tódolos sentidos: laboral, cultural, de lecer, deportivo, musical, gastronómico, etc.
Pero todos sabemos que a capital británica é unha cidade moi cara (transporte, bares, restaurantes, compras, comida, casas). Se a iso lle sumámo-la crise, o noso peto non vai estar para moitos trotes.
Por iso nas vindeiras semanas e meses vou propoñer plans de ocio gratuítos para aqueles que, coma min, non teñen moitos pounds para gastar.
O primeiro que propoño (e que fixen esta semana) foi acudir a unha charla na School of Oriental and African Studies, da University of London. Un plan diferente, cultural e interesante.
O prezo: 0 libras.
O tema: o Día Mundial da Radio (World Radio Day), que se celebra cada 12 de febreiro.
Unha experta en radio comunitaria en África, Mary Myers, explicou a súa experiencia no continente negro. Tim Williams, vicedirector da Comisión National Británica para a Unesco, contextualizou o traballo da organización en torna a ese medio de comunicación.
Antes houbo unha exposición. Despois unha mostra do poder da radio e da voz a escuras.

As universidades ofrecen a miúdo conferecias e actividades, case todas elas de balde. En Londres hai moitos centros e só fai falta buscar un pouco na prensa local ou na internet para atopar actividades interesantes coma esta coa que puiden matar un pouco a morriña da radio.

Isabel II non envellece

Hai un maior exemplo de coquetería que o do raíña Isabel II de Inglaterra?
Poucos anos despois de acceder ó trono (alá por 1952) puxo a súa cara nas moedas británicas e nos billetes ingleses (non nos de Escocia nin Irlanda do Norte-Ulster). E alí sigue medio século despois.
A imaxe renovouse en 1963, 1970, 1971 e 1990. Ela ten case 87 anos, pero nas fotos aínda non estaba xubilada.
Isabel II abdicará ou morrerá antes de volver a cambia-la súa foto?
Ela dixo unha vez que nunca levou un billete no peto. Será por iso que non se decatou de que a súa imaxe está xa moi anticuada.
Cousas da Gran Bretaña.

Moldova (xuño 12)

Tarde (im)perfecta

Situémonos:
Domingo. Vacacións en Mallorca. O plan era visitar o mosteiro de Lluc, pasar a Tramontana para xantar nunha cala espectacular e visitar algunhas vilas do norte da illa.

Patri, Esteban, Marta e eu fomos no coche por esas carreteras-de-dios ata chegar a Lluc. Pero as carreteras-de-dios aínda eran máis de-dios para chegar a unha cala espectacular, que non vou dicir o nome, non porque non queira, senón porque non me lembro.

Despois dun baño e algo de relax decidimos marchar para non arruinarnos deixando o coche todo o día no aparcadoiro.
Vimos que había outra pretiño: Cala Tuent, así que decidimos probar.

Chegamos a unha cala preciosa, máis grande das que víramos ata entón e cun aire a praia, máis que a cala.
Auga turquesa, calma, case baleira... Sen dúbida, acertamos.

Como bos domingueros, collemos tódolos bártulos: mochilas, bolsos, unha especie de tumbonas, o carriño ca comida (espectacular a tortilla rechea de Marta!), a colchoneta... E instalámonos pretiño da beira.

Aí comezaron os problemas.
A area non era area. Era unha especie de palla mesturada con pedriñas e algas secas.
Antes de xantar apetecía un baño. Imposible. Había unha praga de medusas.
Había que comer, entón. Pero apareceu unha molesta vespa. Logo, outra. Mateina. E chegou outra. E outra. Así que tivemos que comer de pé (e sen garfo nin panos porque se nos esqueceran na casa) . Cada un nun lado da praia espantando ás vespas.
Acabamos de comer. Sacamos a foto de rigor simulando que todo fora perfecto e decidimos ir cara Sóller.
Collemos tódolos bártulos de domingueros (que apenas usamos unha hora) e marchamos.
Antes de subir ó coche, outra foto de despedida. Click!
Cheira a merda, dixo Marta. Quen a pisou?
Esteban.
Rímonos del, fixemos fotos ca merda na sandalia e Marta foi á rampliña do pequeno porto que había para limpala.
Eu, moi gracioso, fun ca miña cámara de fotos nova a inmortaliza-lo momento. Pero o verdín que había fíxome esvarar lentamente. Depois duns berros (ridículos) caemos a cámara e mais eu na auga do mar a unha profundidade duns 2cm. Suficiente para estropeala. Suficiente para fastidiar as miñas vacacións.

Era a segunda cámara de fotos (boa) en cinco meses. A outra roubáranma en Moldova. 500 euros ó lixo.

Hai días nos que é mellor non erguerse da cama.

Tunicia (setembro 11)

Control de alcoholemia

Volvíamos P.B. e eu da Carballeira de Zas de madrugada.
Ela conducía porque era seu o coche
De súpeto, páranos a Garda Civil. Hai un control de alcoholemia.
Ela ponse moi nerviosa e eu tranquilízoa dicíndolle que non vai pasar nada porque non fixo nada mal: non bebeu, non ía rápido, ten o carné, ten o cinto posto...

Garda- Boas noites
P.B.- Boas noites
G.- Ten o carné de conducir con vostede?
P.B.- Si
G.- Bebeu alcohol esta noite?
P.B.- Non
G.- Pode continuar

Como?!?!?!?!
Sen facer o test? Sen preguntarlle nada máis?

Indignado pola inxustiza que acabo de vivir simplemente porque P.B. ten cariña de boíña, quéixome, pero só diante dela. Mentres, a 'indultada' encende o coche e dálle un pouco cara atrás antes de saír (aínda que non lle facía falta porque tiña espazo de sobra).
Puum!!!
Chocou contra algo. Contra un sinal, unha papeleira ou algo así.
Non. Impactou contra o coche de atrás, onde o conductor estaba sendo sometido a un test de alcoholemia.

Escachárrome da risa mentres P.B. se pon cada vez máis nerviosa.
O Garda Civil volve para preguntarlle por que fixo iso. Indícalle que apague o motor e que espere.
Agora, díxenme, seguro que lle fan o test. Parece a típica borracha que non sabe o que fai.

Pero uns minutos despois chega o Garda Civil asegurando que xa está todo aclarado con propietario do coche de atrás, que non pasou nada. Así que, con coidado -indica-, permítelle que continúe mentres eu non podo deixar de rir a gargalladas ó mesmo tempo que estaba indignado porque tampouco lle fixeran un test de alcoholemia.

Pasou o día, pasou a romería.

Uns días despois, P.B. contoume que un amigo seu no Facebook comentou a mesma historia, pero desde a perspectiva do coche de atrás.

Ela nunca dixo nada. El nunca soubo que a de diante era ela.

O mundo é tan pequeno!

Bakú e Gobustán (Azerbaián, maio 12)