Bournemouth (Dorset, June 13)

One year

Hoxe hai uno que cheguei (de novo) a Londres.
Unha cidade que pode ser moi amable e darche moitas oportunidades e alegrías. Pero tamén moitos paos, moitas bágoas e moita miseria.
Non me vou queixar (demasiado) porque fame non paso e quero intentar ser positivo.

Nestes primeiros doce meses aprendín, coñecín, experimentei, viaxei, descubrín... E espero seguir facéndoo nos vindeiros meses e (quen sabe) anos.
Dentro de outros 365 días espero dicir que as cousas van mellor; ou, polo menos, igual, que xa non é pouco.

Hai dúas frases que me acompañaron todo este tempo e que as recordo cada vez que me pregunto que fago aquí:
'O momento oportuno para unha renovación é cando o desexo de cambiar ten máis forza que a inercia de seguir'.
'Calquer momento é bo para empezar a cambia-las cousas. Pero para que se produza unha renovación vital hai que comezar por desexalo'.

Malmö, Helsingborg, Ystad, Lund (Skane-Suecia, maio 13)

Breve conversa surrealista

A seguinte conversa é real e escoiteina onte, intres antes de comezar a traballar.
Tres rapaces, duns 12-13 anos, pasan o tempo nunha praza dun barrio pijo de Londres.

-'Que tal estás hoxe?', pregunta un deles a outro.
-'Unha merda', responde.
-'Claro, porque ti es unha merda'.
-'É que hoxe violáronme', di con naturalidade.

Sorprendido por esas palabras, non puiden evitar mirar para eles. O que facía as preguntas, con ironía, dime:

-'Somos xente moi madura'.

E eu, con máis sarcasmo e entre gargalladas, respondín:

-'Si, claro'.

Os nenos de hoxe en día teñen conversas que nós nin nos plantexabamos a mediados dos 90.

Leicester & Foxton Locks (Leicestershire, April 13)

Bath (Somerset, March 13)

'Encerrado' fóra da casa

Era un día frío. Deses ós que nos acostumamos neste longo inverno que pasamos. No pìso de arriba estaban en obras e non me deixaban durmir, así que fun correr para facer algo productivo no meu día libre. Chaves e o móbil (para escoitar música) era todo o que necesitaba.

Cando volvín a casa, intentei abri-la porta. Pero non sei o que fixen que rompín a chave. Quedou unha metade dentro da fechadura e a outra na miña man. E eu mirando para ela coma un parvo.

Tras uns segundos de incredulidade, empecei a pensar o que podía facer. Eran as 3 da tarde. A porta pechada. O meu compañeiro de piso traballando ata a noite. Eu sen comer desde pola mañá. Non tiña saldo no móbil. Non sabía de memoria o número de teléfono de ninguén. Eu estaba suando, con pantalón curto e uns 5 graos de temperatura no exterior. Non tiña cartos. Tampouco a tarxeta de transporte. Non coñecía a ninguén no barrio. E a friestra, pola que podería saltar, pechada.

Con ese panorama, poucas posibilidades quedaban. Unha era rompe-lo cristal e entrar por unha fiestra.

Pero acordeime de que no andar de arriba estaban de reformas, así que pregunteille ós obreiros se me deixaban saltar ó meu patio e desde alí romper o cristal dunha porta e entrar na casa. Dixéronme que si, pero que era unha parvada facelo e era mellor esperar ó meu compañeiro. O que eles descoñecían era o detalle de que el non volvía ata a noite.

Como solución, eles deixáronme chamar ó meu flatmate. Pero non collía o teléfono nin contestaba ás mensaxes. Pensei: agarda unha hora e, se non tes resposta, rompe o cristal.

Esperei un pouco. E nese tempo pensei: como fan nas películas para abrir as portas? Alí parece tan doado!

Así que collín outra chave que tiña, metín a puntiña na fechadura, xirei a modiño cara a dereite e voilá! A porta abriu. Era tan improbable que iso pasara como que se me rompera a chave media hora antes.

Pero as cousas máis incribles ás veces pasan.