Margate (Kent, August 13)

Mes pantasma

O mes de abril para min nunca existiu. E non existe.
Non sei por que, cada ano teño lembranzas de cousas que me pasaron durante os outros once meses, pero nunca durante o de abril. Para min era (e aínda segue sendo un pouco) un mes no que non pasaba nada importante ou interesante. É como se o ano durase 335 días e se me borrase da mente todo o que pasou neses 30. Non entendo por que. Non consigo explicalo, pero sempre me ocorre.
Escribo isto agora porque sei que ficará como proba de que abril existe (coma Teruel). Pero para min é o mes pantasma.

Portsmouth (Hampshire, August 13)

Hai un galego (tamén) na lúa?

Non sei se na lúa, como dicía a canción dos 90, hai galegos, pero si en cada recuncho da Terra.
Non é estraño atopar compatriotas en Londres, pero pareceume curiosa a forma na que nos coñecemos José Antonio (así se chama o home do que vou falar) e eu.
Principios de febreiro. Frío nas rúas.
Pero sempre hai algún fumador ó que non lle importa toma-lo café da mañá (que nós servimos en cuncas sen asa) ó aire libre. E a min tocoume atender, en manga curta, esas mesas.

Pasa por diante do restaurante un señor duns cincuenta e algo anos, gordo, voluminoso, con roupa ben clásica. Estráñalle que a xente beba en cuncas sen asa e quédalles mirando. Di:

-In my town the wine is served in cups like those.
-In mine too, respondo eu, supoñendo que eramos da mesma terra.
-¿Gallego?, exclama en español.
- De Laxe, digo cun sorriso.
-Eu da Coruña capital.
-Pero estas non son cuncas de viño; son para o café.

Logo, unha pequena conversa, presentación, apretón de mans e os mellores dos desexos para ámbo-los dous. Foron apenas un par de minutos, pero que lle alegran a un o día.

Os galegos estamos en todas partes.

Bournemouth (Dorset, June 13)

One year

Hoxe hai uno que cheguei (de novo) a Londres.
Unha cidade que pode ser moi amable e darche moitas oportunidades e alegrías. Pero tamén moitos paos, moitas bágoas e moita miseria.
Non me vou queixar (demasiado) porque fame non paso e quero intentar ser positivo.

Nestes primeiros doce meses aprendín, coñecín, experimentei, viaxei, descubrín... E espero seguir facéndoo nos vindeiros meses e (quen sabe) anos.
Dentro de outros 365 días espero dicir que as cousas van mellor; ou, polo menos, igual, que xa non é pouco.

Hai dúas frases que me acompañaron todo este tempo e que as recordo cada vez que me pregunto que fago aquí:
'O momento oportuno para unha renovación é cando o desexo de cambiar ten máis forza que a inercia de seguir'.
'Calquer momento é bo para empezar a cambia-las cousas. Pero para que se produza unha renovación vital hai que comezar por desexalo'.

Malmö, Helsingborg, Ystad, Lund (Skane-Suecia, maio 13)